Κυριακή, 8 Ιουνίου 2008

Προτάσεις αναγνωστών για το επόμενο τεύχος (τεύχος 2)

Γράψτε μας για τα θέματα και τις ενδεχόμενες αλλαγές (στην αισθητική ή στη δομή), που θα θέλατε να δείτε στο επόμενο τεύχος (τεύχος 2 - φθινόπωρο 2008).

Τεύχος 1: Σχόλια αναγνωστών για τα υπόλοιπα άρθρα.

Σχολιάστε τα υπόλοιπα άρθρα του τεύχους.

Τεύχος 1: Σχόλια αναγνωστών για το Φάκελο του ασφαλιστικού

Σχολιάστε τα άρθρα του Φακέλου για το ασφαλιστικό ζήτημα.

Τεύχος 1: Σχόλια αναγνωστών για το Σημείωμα της Σύνταξης

Δεν είναι εύκολο να παραδέχεται κανείς ότι ο κόσμος που τον περιβάλλει γίνεται κάθε μέρα πιο ρευστός και ακατανόητος. Ακόμα πιο δύσκολη είναι μια τέτοια παραδοχή για έναν εκπαιδευτικό, έναν άνθρωπο που η δουλειά του είναι ν΄ απαντάει σ΄ ερωτήσεις παιδιών.

Μέχρι χτες ακόμα, οι επαγγελίες της νεωτερικότητας διατηρούσαν κάποια υπολείμματα αξιοπιστίας που είχαν τη δύναμη να κρατάνε ζωντανές τις αυταπάτες: το «δημόσιο σχολείο θα βελτιωθεί», «η δουλειά του καθηγητή θα έχει καλύτερα αποτελέσματα», «η οικονομική και κοινωνική του θέση θα καλυτερέψει και πάντως, δε μπορεί να χειροτερέψει άλλο», «μετά από τριάντα χρόνια στον πίνακα θα έχει εξασφαλίσει ένα μίνιμουμ αξιοπρεπούς σύνταξης», «αν έχει τη φιλοδοξία να διακριθεί μέσα στο χώρο του σχολείου και της εκπαιδευτικής κοινότητας, αρκεί να δουλεύει με ζήλο και να μην πηγαίνει κόντρα στους αποπάνω», «η δουλειά στο Δημόσιο είναι η σταθερή βάση πάνω στην οποία μπορεί να στηρίξει μια ασφαλή προσωπική και οικογενειακή προκοπή», κ.α.

Πόσοι συνεχίζουν να πιστεύουν σ΄ αυτά; Τι έχει αντικαταστήσει τις «ακλόνητες» αυταπάτες της «εκσυγχρονιστικής» εικοσαετίας; Η εξατομικευμένη φυγή στο «δεν ξέρω», «δε θέλω να ξέρω», «δε σηκώνω τα μάτια μου στο αύριο». Η απορία, η έλλειψη εμπιστοσύνης, το κούμπωμα, η δαιμονοποίηση, η συνεχής υποχώρηση σ΄ ένα καβούκι. Αλλά και τα σποραδικά σημάδια μιας νέας επίγνωσης ότι αυτό το καβούκι είναι όλο και πιο διάτρητο και αναποτελεσματικό, ακατάλληλο εργαλείο για να πορέψει τον καθένα από μας μέσα στο θολό κοινωνικό τοπίο που βρίσκεται γύρω μας. Δεν είναι ούτε πυξίδα ούτε ασπίδα.

Συνάμα αυτό είναι το ενδιαφέρον και η πρόκληση της εποχής: ότι μοιάζει με την ώρα που «πάνε να γυρίσουν τα νερά» της παλίρροιας και αναδεύονται «τυφλά». Τα ιδεολογήματα της ιδιώτευσης και της ατομικής επιβίωσης μέσα στο πελατειακό σύστημα ενός δημόσιου σχολείου που αφήνεται να βουλιάξει στη φτώχεια εδώ και είκοσι χρόνια, δεν πείθουν πια ούτε τους κυβερνητικούς παρατρεχάμενους. Όμως τη θέση τους δεν έχει πάρει η πίστη σε μια νέα συλλογικότητα, στην αξία της συναντίληψης και της κοινής δράσης των εκπαιδευτικών ως εργαζόμενων πολιτών για την ανασυγκρότηση του δημόσιου σχολείου, του δημόσιου αγαθού. Ούτε η ιδέα ότι η ασφαλέστερη ατομική «προστασία» είναι η συμμετοχική συλλογική σκέψη και πράξη, δηλαδή η πολιτική. 

Το σκεπτικό αυτό προσδιορίζει την αιτία και τη στόχευση της παρούσας έκδοσης: να ξαναβρεθούμε μαζί ως δάσκαλοι, να μιλήσουμε μαζί, να μαλώσουμε δημόσια μαζί, να υπερασπιστούμε μαζί το δημόσιο σχολείο και το μέλλον του, να εφεύρουμε το καινούργιο «μαζί».

Τεύχος 1: Σχόλια αναγνωστών για το εξώφυλλο

Σχολιάστε το περιεχόμενο και την αισθητική του εξωφύλλου.

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

Τεύχος 1. Κυκλοφόρησε!!!

Το πρώτο τεύχος εκδόθηκε!

Περιλαμβάνει φάκελο για το ασφαλιστικό και άλλα θέματα, εκπαιδευτικά, τοπικά, πολιτιστικά, ιστορικά, γενικού ενδιαφέροντος, χιουμοριστικά...

Μπορείτε να το δείτε online πατώντας πάνω στις εικόνες που ακολουθούν, ή να τις αποθηκεύσετε για εκτύπωση ή άλλη χρήση. Μπορείτε, επίσης, να το κατεβάσετε σε μορφή .pdf από εδώ.

Όλοι εμείς, που πασχίσαμε γι' αυτήν την έκδοση, περιμένουμε τα σχόλιά σας για να κάνουμε κάθε επόμενο τεύχος της Κόκκινης Κιμωλίας ολοένα καλύτερο.